ifeelseasidecentaury

Sevdiğini söyleyen onca insanın
arasından

Nasıl ve kimbilir hangi zamanda

Ne olduğunu da henüz tam bilmeden belki

Krizinin çağrısını duyurmaya çalışmadıkça – ve çalışarak da

Kaçmaya çalışması pek anlaşılabilir gibi durmuyordu

Duyulmaya da bir o kadar ihtiyacının olduğu zamanlar, gelip kapısını tırmalıyordu

Sesleri duymazdan geldikçe sinirleri bozuluyor, geri kalan birçok şeye de duyarsızlaşıyordu

İnanca dair hevesi de körelmişti, inandığı yerlerden körelmesi gerektiğinden.

Aslında onca varlığın içindeki sessizliğin

Kendisini tüketmekte olan durumuna

                              referans vererek

Gitmek istemesini yadsımıyordu

Sonucunda sessizliğin kulak tırmalayıcı,

Dayanılmaz seviyede rahatsız edici ve yok edici gücünü hissettiğinde

Evvelden beri yok saydığı şeylerin

Belirginliği hat safhadaydı,

Dayanılmaz olan üstelik sadece sessizlik de değildi.

sessizlik heykeli dikiliverir karşına
sokaktan geçerken birden deniz ilgini çeker
-zaten ilgini çekmeyecek güzellikte değildir

yoluna bakarsın, denizi unutman gerekir
ama gözün hep dalar sol tarafa doğru
içten içe orada – o mavi dalgalara yakın
bir yerde
hep – göremediğin zamanlara denk gelir şans o ya,-
bir şeyler kaçırırsın sanki
devam edersin, bir yandan için hep huzursuz
sanki aşağıdaki yolda sahil şeridindeki
o kalabalık –
bazen kalabalık bile değildir aslında-
yoldan yürümen lazım gelir.
ağzını kapatan maymun heykeli
hiç nedense aklıma geldi
sessizlik heykeliyle devam ederiz yola
kendisi gelip dikiliverdi

Bambaşka ufuklar beliriyordu ardı sıra

                                    uçsuz bucaksız

Bir gök mavisi gözleri kamaştırıyor

Sessizlik, sakin bir kuytunun ardında

Kapışmak, topyekûn büyük bir gölgenin sessizliğinde

Ardı sıra geliyordu topraklar o mavi bulutların arasından

Ele vermiş olduğu

  zahmetin yükünü kaldırır gibi

 Masmavi gökyüzünü de delip geçiyordu

İnsan; kuytularında, bir annenin sessiz çığlığıdır

Duyulmak istenen ama unutulmaya mahkûm

bir çelişkinin kurbanıdır

Masmavi gökyüzünün serin boşluğunda

Akıp giden çağrının iz bıraktığıdır, mavi soluk bir sesle eş

Bir daha görmeyecek olsa bile onu

Sessiz sessiz arar kıyafetlerinde

Benzemek onaylanmayan bir çağrının itirazıdır

Ama her zaman benzemek ister, güçlükle

İnsan bıraktığı izlerin ardı sıra

      Topyekûn sessiz bir kaynaktır.

Su, dalgalar halinde kıyıya vururken bir çırpınışı andırıyordu.

Zaman geçiyor; görünmek isteyen hırçın, biraz da kalbi kırık bir çırpınışa benzetip seyrine daldığım dalgaların bu halini tasvir etmek için birkaç ağdalı kelime kullanmamda bir sakınca yoktur diye düşünüyorum. Dalgaların şiddeti biraz hafifleyince her şey yerli yerince, olması gerektiğince göründü sonra. Şimdi her şey daha sakin, ama sesler hala kulaklarımda yankılanmaya devam ediyor. İsimlerini bilmediğim birkaç kuş vardı sahilde, dondurmamın eriyip aktığı bankın üzerinden uçup aşağı sahil şeridine inen kuşları da aralarına dahil ederim. Şimdi hepsi bir olmuş, burada duran varlığıma ve yazıma eşlik ediyorlardı. Ben sadece bir izleyendim onlar içinde, varlığım orada olmak ve olup biteni yazıya aktarmak içindi.

Uzaklarda ise, aynı denizin farklı kıyılarına vuran sularında farklı hırçınlıklar mevcuttu. Kendi içinde bambaşka dünyaları barındıran okyanusların bile eninde sonunda bir kıyıya sahip olduğu düşüncesi apansız bir halde geldi yerleşti zihnime ve sonra uzunca bir süre gitmedi. Eninde sonunda her okyanus bir kıyıya sahipti, bunu daha farklı bir zamanda, daha farklı bir yerde de tekrar düşünmem gerekebilirdi.